Mama de social media manager (deel I)

Van vrijgevochten student naar fulltime moeder van twee mét een baan.

In mijn vorige blog heb ik verteld over deze nieuwe baan. Sinds begin mei ben ik lid van het team van Stichting Bewegen Is Leven. Deze stichting zet zich in voor mensen met een dwarslaesie. Voor het project “Fietsen naar Turkije” zal ik, samen met anderen, de social media managen. Alsof dit niet genoeg is, ben ik in mei ook nog fulltime moeder. Ik heb er in één dag een 17-jarige dochter en een zoontje van 9 bij gekregen.

Hoe ga ik met deze drastische verandering om? Dit kan je lezen in mijn trilogie+1 blogs: mama de social media manager.

Dag mama

MarJai

Zaterdagochtend: mijn zus gaat vandaag voor een maand naar Suriname. Met z’n allen gaan we naar Schiphol. Na een innig afscheid laten wij haar achter en ga ik met de kinderen naar huis. Mijn lieve zus heeft gisteren genoeg voor een weeshuis gekookt, dus vandaag hoeven we het menu nog niet te bespreken. Wel bespreken we het menu voor de rest van de week. Tante Chanel kan niet functioneren zonder schema’s en planning.

De kinderen hebben nog twee dagen vrij, dus alles gaat hartstikke soepel. Niemand hoeft op tijd uit bed, alleen wel op tijd erin. Jair begrijpt maar niet waarom hij eerder naar bed moet dan zijn acht jaar oudere zus. Dus ik leg hem uit dat hij Jaïr is en Jaïr zijn eigen regels heeft, maar ook zijn eigen privileges. Hij kijkt me met grote ogen aan. Hmm misschien moet ik mijn woordkeuze aanpassen wanneer ik met een 9-jarige communiceer.

06:00, 06:30 en 06:50

Vanaf dinsdag is het actie. Zes uur stipt moet ik mijn bed uit. We moeten allemaal op tijd naar school. Ervoor wil ik graag samen met de kinderen ontbijten. Nadat ik de douche uitkom, zegt Melanie dat haar eerste les uitvalt. Ze hoeft pas 10 u op school te zijn. Daar gaat ons gezamenlijk ontbijt. Gelukkig is in ieder geval iedereen op tijd.

Me-time vs mommy-time

Op de woensdag ben ik normaliter vrij, nu niet. Zes uur op en de kids klaarmaken voor school. Nadat ik Jaïr heb afgezet, rij ik door naar het Sportfondsenbad om baantjes te trekken. Terwijl sporten normaal mijn rust-uurtje is, even niks in mijn hoofd, ben ik nu aan het bedenken wat voor boodschappen ik straks zal doen. Me-time bestaat niet. Je bent al-tijd bezig met je kinderen.

thinkingoff

Help, ik mis mijn kinderen

Vandaag ga ik ga naar het EOS congres over manipulatie. Maar eerst moeten de kinderen naar school. Melanie is niet de deur uit te krijgen, omdat haar beste vriend er nog niet is. Dat ik niet wil dat ze te laat komt, en vooral niet door een ander, dringt niet tot haar door. Was ik ook zo dwars als puber? 

Het congres is van 12 tot 18. Na school vangt mijn broer de kinderen op. Vandaag eten we bij opa. Rond 16 u staat er een actie gepland voor de stichting. Terwijl ik kijk hoe dit verloopt, voel ik me ineens verdrietig. Ik mis mijn etters, was ik maar thuis. Het is een congres voor studenten, maar als ‘moeder’ van twee, voel ik me prettiger tussen de ‘ouderen’. Bij de borrel voeg ik me bij het groepje experts dat workshops heeft gegeven. Netwerken is belangrijk. Na één LinkedIn verzoek vind ik het welletjes en ga ik naar mijn kids.

Thank God it’s Friday. Oh wait, I’m a mom

 

Met moeite sta ik op. Vandaag red ik het niet om met de oudste te ontbijten, maar ik zorg ervoor dat haar kopje thee klaarstaat wanneer ze uit de douche komt. Door mijn getreuzel, ga ik gehaast de deur uit met Jair. Hij is wel op tijd op school.

Hierna moet ik thuis nog even aan de slag voor de stichting. Dat ‘even’ duurt ineens heel lang en voordat ikPhoto 11-05-14 10 35 59 het weet, ben ik te laat voor mijn volgende afspraak. Een meeting bij The Fat Dog: een hotdog bar waar ze ook champagne schenken. Kijk, hier word ik vrolijk van!

Na een geslaagde vergadering van bijna twee uur ga ik met een voldaan gevoel weg. Een corporate story schrijven én filmen voor een Ron Blauw onderneming. Dat kan ook wel op de planning.

Onze vrijdagavond is rustig. Dit komt vooral omdat de kinderen in het weekend langer buiten mogen blijven. Beide zijn bij de buren, de één twee deuren naar links, de ander twee deuren naar rechts.

Rouwbericht met de juiste tone-of-voice

Zaterdag betekent uitslapen. Alleen kan ik dat niet, de kinderen wel. Ik ben al uren op voordat zij naar beneden komen. Vandaag hebben we weer de tijd. Dit betekent broodjes uit de oven en met z’n driëen ontbijten aan tafel. Dus niet! Van mijn tante krijg ik de vraag of ik het overlijdensbericht van mijn oom op me wil nemen. Voor de stichting moeten ook stande pede wat berichten de deur uit.

Ik geef mijn kindjes een warm stokbroodje met kaas. Vandaag mogen ze, tegen de regels in, op de bank eten. Zo werkt schuldgevoel dus. Ze vinden samen ontbijten heel gezellig, but duty calls. Ik schrik van de manier waarop ik het overlijdensbericht samenstel. Zonder gevoel, maar op de manier waarop een communicatiedeskundige dat doet: is de tone-of-voice goed, is de boodschap helder, staat alle noodzakelijke informatie erin?  Zo werkt overlevingsdrang dus.

Moederdag

Zondag, moederdag: one week down, three more to go. Tijdens het schrijven van deze blog, blik ik terug op mijn week. Er is te veel gebeurd. Een boek schrijven is misschien een beter idee. M’n schema ben ik kwijt en alles is op z’n kop. Maar wat hou ik hiervan, mijn kinderen én mijn werk. Hopelijk kan ik in mijn tweede week wat beter gepland te werk gaan. Of dat lukt, lees je over een week. Tot dan!

 

Chanel Lodik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *